Kartal’dan yola çıktılar;
Omuzlarında emekliliğin yorgunluğu değil;
Alın terinin, yılların ve özgür yaşama sisteminin özlem yükü vardı.
Ellerinde pankartlar değil, yıllardır çalınan emeklerinin hesabı, içlerinde susturulmaya çalışılan bir çığlık vardı.
Haksızlığa isyan ediyorlardı.
Devlete borç olarak geçmişte vermiş oldukları paranın karşılığını istiyorlardı.
Ne yazık ki;
Bugün Kocaeli’nin Derince ilçesinde, anayasal haklarına tutunan bu bir avuç insan, Kartal’da yaşadıkları gibi yeniden gözaltına alındı.
Yürümelerine izin verilmedi.
Kısa bir mesafe bile çok görüldü onlara.
Bu ülkenin anayasası artık yürürlükte değilse,
bu ülkenin sokakları halkına kapatılıyorsa,
yaşlı ellerini yalnızca hak aramak için kaldıranlar dahi susturuluyorsa,
orada artık demokrasiden, özgürlüklerden, insan haklarından söz edilemez!
Oysa onlar sadece yürümek istiyorlardı.
Bu toprakların gerçek sahipleri, bu ülkenin vicdanı, belleği, emeğiyle yoğrulmuş insanlarıydılar.
Şimdi copla, gözaltıyla, baskıyla sindirilmeye çalışılıyorlar.
Bizler;
Bu gün Kocaeli’de yaşadığımız gibi görmezden gelerek, 3 maymunu oynayarak, adaletsizliğe susarsak,
yarın çocuklarımızın da yürüyecek yolu kalmayacak.
Bu kentte bir yığın emekli sendikası, derneği var gözükürken, yeri geldiğinde mangalda kül bırakmazken;
Bizim de yüzümüz daha çok kızaracak diye düşünmüyor da değilim.
Bugün emeklinin yürüyüşü engellendi.
Yılmak yok!
Umut, onur ve direnişle yürümeye devam edeceğiz.
Ve bir gün, kesinlikle biz kazanacağız.
Sevgi Kazanacak!
