İstanbul 45. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 2 Eylül’de aldığı kararla İstanbul 38. Olağan İl Kongresi iptal edildi, yerine “çağrı heyeti” adı altında bir kurul atandı. Her ne kadar teknik olarak böyle adlandırılsa da, kamuoyundaki algı açık: Bu bir kayyım atamasıdır.
Peki bu karar bizi gerçekten şaşırttı mı? Bir sabah uyanıp da ansızın böyle bir gerçekle mi karşılaştık? Hayır. Açık konuşalım: 15 Eylül’de ne olacağını az çok biliyoruz. Sürecin buraya geleceği, gün gibi ortadaydı. Ancak asıl mesele şu: Partimizi bu süreçten en az hasarla nasıl çıkarırız diye düşünmeye neden bu kadar geç başladık?
Sessizlikle Geçirilen Süreç
Davalar açıldığında değil, kararlar açıklandıktan sonra konuşmaya başlamak artık kronik bir refleks haline geldi. Oysa her şey çok daha önce, yapıcı bir diyalog ortamında çözülebilirdi. Ne yazık ki bu süreç boyunca “yok sayma”, “tırpanlama” ve “önemsizleştirme” politikaları tercih edildi. Aile içinde çözülebilecek meseleler, egoların ve iç rekabetin gölgesinde büyüdü.
Bugün geldiğimiz noktada ortada bir mahkeme kararı var, ama asıl kriz bizim siyasi ve ahlaki reflekslerimizde yaşanıyor.
Nerede Karşı Duruyoruz?
Elbette CHP’nin adliye koridorlarında dizayn edilmesine karşıyız. Ama aynı şekilde otel odalarında, belediye koridorlarında veya iç güç odaklarının merkezlerinde şekillendirilmesine de karşı olmalıyız.
Demokratik siyaseti ülke genelinde savunmak elbette görevimiz. Ancak aynı kararlılığı, partinin içinde de gösterebilmeliyiz. Bugün il başkanlığına atanan kayyıma karşı aslan kesilen bazı arkadaşlarımız, kendi mahallelerinde ilçe yönetimleri tarafından atanan kayyımlara karşı neden tek kelime edemedi?
Hangi mahkemenin nerede yetkili olduğuna dair gösterilen duyarlılık, ne hikmetse mahallede sandık kurulmadığında veya delege seçimleri katılımın azlığından kaynaklı tüzüğe aykırı olarak iptal edilmediğinde yerini derin bir sessizliğe bırakıyor.
Cesaretin Sınavı
Bugün partideki dış müdahalelere karşı cesurca konuşanlar, aynı cesareti içerideki adaletsizlikler karşısında da gösterebilecek mi?
Mahallelerde sandık kurmayan 3 il örgütüne ses etmeyenler, genel merkezin bu haksızlıklara sessiz kalmasına da mı göz yumacak? Ya da kendi destekledikleri taraf adına hareket eden bazı üyelerin, sahada birlikte çalışacakları partili emekçilere “hain”, “ihanetçi” gibi seviyesiz ithamlarda bulunmasına neden ses çıkaramayacak?
Daha da önemlisi; bugün bu suçlamaları yüksek sesle yapanlar, bir gün dönüp de şu soruyu sorabilecek mi:
“Peki ama kardeşim, AZİZ İHSAN AKTAŞLARIN, MURAT KAPKİLERİN , ALİ NUH OĞLULLARIN vb. lerinin ne işi var bizim belediyelerimizde, bunlara kim göz yumdu, yüzlerce ihale bunlara nasıl verildi? ”
“Etkin pişmanlıktan faydalanarak arkadaşlarını yakan parti üyesi belediye çalışanları neden hala partiden ihraç edilmedi?”
“AKP döneminden kalma, yerlerini koruyan, hatta belediye başkan yardımcılığı görevinde yer alan kadroların hâlâ belediyelerimizde ne işi var?”
Bu sorular sorulmadan, içerideki münafıklara tek kelime edilmeden, sadece Kılıçdaroğlu’na saldırmak kolay. Evet, herkesin eleştiri hakkı vardır. Ama küfretme hakkı yoktur.
Son Söz
Dönüp aynaya bakma zamanı geldi. Çünkü bu süreçte sadece dış müdahalelerle değil, kendi suskunluklarımızla, ikiyüzlü tepkilerimizle ve seçici cesaretimizle de yüzleşmek zorundayız.
Siyaset, sadece rakibe karşı cesaret değil; dost bildiğine karşı da adaletli olmayı gerektirir.
