KARS– Türkiye’nin kuzeydoğusunda, yaklaşık 2.000 metre yükseklikte yer alan Kars, sert iklimiyle bilinir. Kış aylarında gündüz sıcaklıkları ortalama eksi 11 dereceye kadar düşer; bu dönemde hayat büyük ölçüde durur, sokaklar sessizleşir.
Karacaören’de Bir Hayat
Kars’ın Karacaören köyünde August Albuk, ailesiyle birlikte yaşamını sürdürüyor. O, 1878 yılında bugünkü Estonya topraklarından yaklaşık 60 Alman aileyle birlikte Anadolu’ya gelen bir Alman-Baltık kadınının torunu. Alman-Baltıklar, 12. yüzyılın sonlarından itibaren Baltık bölgesine yerleşmiş, Almanca konuşan bir azınlıktı. Dönemin Rus Çarı, August’un atalarını Kars bölgesine göç etmeye zorlamıştı.
Kaybolan Bir Kültürün Son Temsilcilerinden
August Albuk, Türkiye’nin kuzeydoğusunda yaşayan Alman-Baltıkların bugün hayatta kalan son temsilcilerinden biri olarak görülüyor. Yıllar içinde bu topluluğun diğer üyeleri ya hayatını kaybetti ya da Almanya’ya göç etti. August Türkçe konuşuyor; Almancayı ise hiçbir zaman tam anlamıyla öğrenememiş.
Çocukluğunda Karacaören’de, kısmen de olsa Alman ve Hristiyan bir cemaat hayatı yaşadığını anlatıyor. Buna rağmen Müslüman Türk komşularıyla her zaman iyi ilişkiler içinde olduklarını özellikle vurguluyor.
Göç Edemeyen Bir Hikâye
August Albuk, bir dönem Almanya’ya göç etmek istemiş; ancak kökenini kanıtlayan resmi belgelere sahip olmadığı için bu hayalini gerçekleştirememiş. Bugün, ailesinin ve köyünün geçmişini yaşatmaya çalışıyor. Özellikle anne ve babasının da gömülü olduğu, zamanla unutulmuş mezarlığı korumayı kendine görev edinmiş durumda.
Müslüman bir Türk kadınla evli olan August’un üç çocuğu var. Meslek olarak kaynakçılık eğitimi almış; son yıllarda nerede iş bulursa orada çalışıyor.
Umut ve Hatıralar
Onu ayakta tutan şeyler arasında dost canlısı komşuları ve kış aylarında tamamen donan Çıldır Gölü’nün manzarası yer alıyor. Ancak Kars bölgesindeki Alman-Baltık kültürünün son izleri, büyük olasılıkla August Albuk’tan sonra tamamen silinme tehlikesiyle karşı karşıya.
Bu metin, yalnızca bir kişinin yaşam öyküsünü değil; Anadolu’nun çokkültürlü tarihine dair sessizce kaybolmakta olan bir hafızayı da kayıt altına alıyor.
