Meseleye bir pencereden baktığımızda; maneviyatın bu denli “tüketim nesnesi” haline getirilmesi içimizi sızlatıyor. Kabe gibi, İslam aleminin kalbi sayılan en yüce makamın; TikTok videolarına fon müziği yapılması, her türlü eğlence ortamında bir “remix” heyecanıyla tüketilmesine şahit oluyoruz. Bu tablo, aslında dindarlığın derinliğini yitirdiğinin, tefekkürün yerini “şovun” aldığının göstergesi değil mi?
Yıllardır inşa edilen muhafazakar kimliğin vardığı durak, ne yazık ki manevi bir olgunluktan ziyade, kutsal değerleri her türlü eleştiriye ve sığlığa açık hale getiren bir popüler kültür yozlaşması oldu. İnanç, kalpten çıkıp bir “reels” videosu estetiğine hapsolduğunda, o inancın ağırlığı da aynı hızla buharlaşıyor.
Öte Yandan: Bir Kimlik Haykırışı mı?
Ancak madalyonun diğer yüzünde, bu parçayı bir “baş kaldırış” olarak gören koca bir kitle var. Onlara göre bu müzik; yıllarca dışlanmış, “göbeğini kaşıyan adam” denilerek küçümsenmiş Anadolu insanının, kamusal alanda “ben de buradayım” deme biçimi.
”Sizin cazınız, operanız varsa; bizim de neşemiz, Kabe aşkıyla çarpan ritmimiz var” diyen bu ses, aslında bir kültürel temsil mücadelesi veriyor. Bu müziğe yöneltilen sert eleştirileri, sadece estetik kaygılarla değil; kendi değerlerine yönelik bir “elitist hor görme” olarak okuyorlar. Onlar için bu parça, bir yozlaşmadan ziyade, mahallelerin neşesini ve inancını sokağa taşıma özgürlüğü.
Ortak Payda: Aynı Toprağın Farklı Sesleri
Sonuçta bir taraf “estetik çöküyor” diye hayıflanırken, diğer taraf “özgürleşiyoruz” diye kutlama yapıyor. Ama asıl mesele, bu topraklarda hala birbirimizin sevincine ve kutsalına nasıl bakacağımızı tam olarak öğrenememiş olmamızda yatıyor.
Belki de ihtiyacımız olan şey; ne kutsalı her yerde bir tüketim malzemesine dönüştürmek, ne de halkın neşesine “kültürel üstünlük” taslamaktır. Bu parça biter, yarın başka bir parça moda olur; ama biz hala o aynı kadim sorunun gölgesinde kalırız: Biz bu farklılıklarla, birbirimizi hırpalamadan nasıl aynı şarkıya eşlik edeceğiz?
