Oligarşik sınıfın iğrenç ve kirli ilişkilerinin şifresi ne ilktir ne de son olacaktır!
Epstein denen rezalet, bir avuç “Hasta ruhlu” bireylerin rastgele işlenmiş suçu değildir.
Karşımızda tepeden tırnağa çürümüş,
kendi varlığını ancak karanlık ilişkilerle sürdürebilen bir oligarşik sömürgen burjuva sınıfı vardır.
Bu sınıfın dünyasında suç istisna değil,
kuraldır.
Ahlaksızlık sapma değil, yönetim biçimidir.
Devlet yöneticisi kisvesine bürünmüş sosyal ezikler,
patronlar,
siyasetçiler,
üst düzey bürokratlar ve kalemini,
sesini kiraya vermiş iliştirilmiş aydıncıklar;
Halktan,
emekten, insandan kopuk kapalı devre mekanlarda kendi lağımlarını üretmişlerdir.
O lağımın içinde sadece kendileri boğulmamış, masum hayatları da bu çürümeye sürüklemişlerdir.
Bu bir “skandal” değil, bir sistem suçudur.
Yıllardır sosyalistlerin anlatmaya çalıştığı gerçek tam da budur:
Kapitalizm, insanı metaya indirger.
Kapitalizm, gücü sınırsızlaştırır, denetimi yok eder.
Kapitalizm, egemen sınıfa her türlü dokunulmazlığı tanır.
Bu yüzden bu tür rezaletler gizlenir, örtülür, normalleştirilir.
Medya susar,
yargı eğilir,
siyaset kaçamak konuşur. Onlar hepsi aynı sofranın etrafındadır.
Sorun birey değil,
sınıf çıkarıdır.
Oysa ki asıl tehlike burada bitmez.
İşçi sınıfı,
devirmek zorunda olduğu bu asalak sınıfa yine “itibar” atfetmektedir.
Ona siyasi, ideolojik, hatta kültürel bir anlam yüklemektedir.
Oysa bu sınıfın, insanlığın binlerce yıllık emeği ve birikimi karşısında temsil ettiği tek şey;
Çürüme, yağma ve yıkımdır. Tarihsel bir ilerleme değil, toplumsal bir irindir.
Unutmayalım:
Bu düzen reformla arınmaz.
Bu sınıf utanmaz.
Bu sistem kendi kendini temizlemez.
Gerçek yüzünü her krizde, her savaşta, her skandalda yeniden gösterir.
Oligarşik sömürü düzeni; Sadece yoksulluk üretmez, ahlaksal çöküşü, insanlık dışılığı ve örgütlü kötülüğü de üretir.
Başımızın belası en büyük kötülük örgütlü kötülüktür!
Epstein belgelerinde Suriye’nin kimin eliyle kime teslim edildiği çok net bir şekilde açıklanmakta.
Bu yüzden sorun “Şok olmak” değil,
hesap sormaktır.
Mesele şaşırmak değil, örgütlenmektir.
Mesele teşhir etmek değil, bu düzeni tarihin çöplüğüne göndermektir.
