Bir gerçeği herkes duysun:
Parti kimsenin şahsi mülkü değildir.
Ne genel başkanın.
Ne belediye başkanının.
Ne il başkanının.
Ne de herhangi bir klik grubunun.
Parti; onu var eden örgütündür.
Parti; alın teri döken üyelerindir.
Parti; umut bağlayan milyonlarındır.
Bu gerçeği unutan herkes, bulunduğu makamın ağırlığını taşıyamıyor demektir.
CHP kimsenin kişisel kariyer alanı değildir.
CHP koltuk sahiplerinin güç vitrini değildir.
CHP, örgütün emeğiyle ayakta duran bir mücadele geleneğidir.
Bugün parti içinde eleştiriyi bastırmaya çalışan bir anlayış varsa bilin ki mesele parti değildir; mesele koltuğunu koruma telaşıdır.
Eleştiriden korkan denetimden kaçar.
Denetimden kaçan hesap vermek istemez.
Buradan açıkça söylüyorum:
Hiç kimse partiden büyük değildir.
Hiçbir makam örgüt iradesinin üstünde değildir.
Genel başkan da dahil, belediye başkanı da dahil, her yönetici örgütün verdiği yetkiyle oradadır. Yetki varsa sorumluluk vardır. Yetki varsa hesap vardır.
Örgüt alkış makinesi değildir.
Örgüt irade sahibidir.
Eğer parti içi demokrasi sadece kürsü konuşmalarında kalıyorsa orada sorun vardır.
Eğer eleştiri “ihanet” diye damgalanıyorsa orada özgüven değil, korku vardır.
Şimdi asıl soru şudur:
Biz biat eden bir yapı mı olacağız,
yoksa hesap soran bir örgüt mü?
Partiyi büyütecek olan şey kişisel sadakat zinciri değil, ilkelere bağlılıktır.
Liyakat yoksa çürüme başlar.
Şeffaflık yoksa güven biter.
Güven yoksa iktidar iddiası çöker.
Örgüt sessiz kalırsa hatalar büyür.
Örgüt susarsa yanlış normalleşir.
Örgüt geri çekilirse koltuklar kendini kalıcı sanır.
Bu nedenle çağrım nettir:
Örgüt iradesine sahip çıkın.
Parti içi demokrasiyi savunun.
Liyakati talep edin.
Şeffaflık isteyin.
Kimsenin partiyi kişisel alanına dönüştürmesine izin vermeyin.
Unutmayın:
Koltuklar geçicidir.
İlkeler kalıcıdır.
Örgüt varsa parti vardır.
Gerçek güç biat ettirmek değil, hesap verebilmektir.
Ve son söz:
Yönetenlerin yönlendirmelerine değil, örgütün iradesine ve hesap sorma gücüne güvenin.
