SOLMEDYA – 19 Mart’ta İBB Başkanı ve CHP’nin Cumhurbaşkanı adayı Ekrem İmamoğlu’nun gözaltına alınmasıyla başlayan süreç, kısa sürede Türkiye’nin dört bir yanında kitlesel protestolara dönüştü. İlk kıvılcım İstanbul Üniversitesi’nde çakıldı; öğrenciler polis barikatını aşarak Saraçhane’ye yürüdü. Bu yürüyüş, yalnızca bir güzergâh değil, aynı zamanda gençliğin siyasal iradeye müdahaleye karşı koyuşunun sembolü haline geldi.
Saraçhane’de başlayan eylemler, Ankara’dan İzmir’e, Eskişehir’den Tunceli’ye kadar birçok kentte karşılık buldu. Üniversite kampüsleri, meydanlar ve sokaklar haftalar boyunca protestoların adresi oldu. Öğrenciler ve yurttaşlar, yaşananların yalnızca bir gözaltı süreci olmadığını; demokrasi, ifade özgürlüğü ve seçme-seçilme hakkına yönelik bir müdahale olduğunu vurguladı.
İmamoğlu’nun gözaltına alınmasının ardından geçen günlerde Saraçhane kitlesel bir buluşma noktasına dönüştü. Dördüncü günde yüz binler alana akarken, iktidar ise yasaklar ve güvenlik önlemleriyle süreci kontrol altına almaya çalıştı. İstanbul’a giriş-çıkışların sınırlandırılması ve eylem yasaklarına rağmen protestolar dinmedi. Bozdoğan Kemeri çevresinde yaşanan polis müdahaleleri ve yüzlerce gencin gözaltına alınması, sürecin sertliğini ortaya koydu.
Bu dönemde üniversitelerde açılan disiplin soruşturmaları, gözaltılar ve davalar protestoların bir diğer boyutunu oluşturdu. Buna rağmen öğrenci hareketi geri adım atmadı. Kampüslerde forumlar düzenlendi, açıklamalar yapıldı ve eylemler süreklilik kazandı.
CHP Genel Başkanı Özgür Özel’in Saraçhane’de yaptığı konuşmalar ise sürecin siyasal çerçevesini belirledi. “Kurtuluş yok tek başına, ya hep beraber ya hiçbirimiz” sloganı, hem meydanların hem de sürecin ortak dili haline geldi.
Bir yılın ardından 19 Mart, yalnızca bir tarih değil; toplumsal hafızada yer eden bir direniş simgesi olarak anılıyor. Öğrenciler ve gençlik örgütleri, yıldönümünde yeniden sokak çağrısı yaparak aynı talepleri yineliyor: demokrasi, adalet ve özgürlük.
Bugün yeniden Beyazıt’tan yükselecek ses, bir yıl önce Saraçhane’ye yürüyenlerin bıraktığı yerden devam ediyor. Çünkü bu hikâye, yalnızca bir protestonun değil; bastırılmak istenen bir iradenin yeniden ayağa kalkışının hikâyesi.
EDİTÖR NOTU:
Bu metin, 19 Mart sürecine ilişkin haber akışı temel alınarak sol medya perspektifiyle yeniden kurgulanmıştır. Vurgu, öğrenci hareketinin rolü, kitlesel direnişin yaygınlığı ve demokratik hak taleplerinin sürekliliği üzerine kurulmuştur.
