Kimilerin kavgası hayatla ,kimilerin kavgası başkalarıyla ve kimisinin kavgası tamamen kendisi ile …
Senin kavgan peki senin ,kavgan kiminle ?Bu yazıda belki bir satırında kendini bulup ben de yalnız değilmişim diyeceksin, çünkü hayal kırıklıkları yaşayanın bir tek kendin olmadığını anlayacaksın belki çare olmayacak ama ufacık da olsa bir teselli olacak.
Hayata, insanlara çok anlam yüklediğimiz için biraz da bu kırılmalar, boşluklar, tarifi edilmez acılar.
Ihsan olduğumuzu nasıl da unutuyoruz oysa hatalı, eksik, pişmanlıkları olan varlıklarız.
Aklım almıyor mesela bir insan neden kendini kaybedinceye kadar içer ve bunu bir yasam tarzı haline getirir ,çok mu acı çektiği için, yoksa anılarla yaşamaya cesareti olmadığı için mi? Yoksa açıları ayık kafayla çekemeyecek kadar korkak olduklarında mı ?Bu konuya da nasıl geldiysem o kadar karışık duygular yaşıyorum ki şu an güle güle ağlayasım var o derece ama ben ve benim gibiler içerek unutarak değil de yarayı kazıya kazıya yaşıyorlar anılarını, yazarak akıtıyorlar içinde ki zehirleri …
Benim de çok öldüğüm anlar olmuştur sadece üzerime toprak örtülmemiştir ama ertesi gün tekrar filizlenerek yaşama tutunacak sebepler yaratmışımdır kendime çünkü yaşamak biraz da Ölmektir bu cağda.
O kadar yazacak şey var ki aslında ama bazen Eyvallah sız olursun ya ,kim gelmiş kim gitmiş umurunda olmaz ya işte öyle bir süreçteyim bunun adı ne bilmiyorum hissizleşmek mi yoksa daha da büyümek mi bilmiyorum ama sanki beklentilerini sıfıra indirdiğinde kim olursa olsun seni yaralamayacak gibi geliyor galiba buda hayatin sana ne olursa olsun yalnızsın deme şekli sadece nasıl yorumladığına bağlı.
Fazla değil çok yakınlarda asla olmaz asla yapmaz dediğim birinin kalbimi parçalara bölüp yüreğimin üstüne basa basa gitmesi galiba biraz daha olgunlaştırdı. Demek istediğim herkes yalnız şu hayatta o yüzden ne olursa olsun kiminle aran bozuk olursa olsun sadece kendinle küsme çünkü an gelecek sadece kendinle konuşup cevapsız soruları kendine soracaksın o yüzden bırak sevgi dinlenmeyi, birilerinin en değerlisi olmayı istemeyi çünkü şu hayatta aldığımız nefes bile emanetken başkasının verdiği sevgiye güvenip kendini bırakmak ne kadar sağlıklı bilemiyorum artık.
Aranızda birileri bu yazıyı okuyup güvenmeden nasıl yaşanır ki diyecek belki evet haklısınız güven duygusu olmadan nasıl yaşanır ki ya da ne anlamı kalır ki birlikteliklerin, dostlukların o yüzden güvenmeyin demiyorum ama duyguların değişken olduğunu unutmadan bugün çok değerli iken yarın bir yabancı gibi hissedebilirsiniz diyorum o yüzden de beklentilerinizi çok yükseklere taşımadan yaşayın.
Yönü sizinle olan birinin yönü her an değişebilir diyorum o yüzden de en çok kendine dayan , kendinle kaliteli zamanlar geçir.
Bir sinema ya da tiyatroya gitmek için ille birisine ihtiyacınız yok en yakın arkadaşın o içinde ki kimsenin bilmediği hatta senin de fazla tanıma sansın olmadığı kendinsin .İşte ona kulak ver, onunla vakit geçir hatta tak kulaklığını en sevdiğin parçayı aç ve attığın her adım da onu daha fazla tanımaya çalış.
Bak göreceksin içinde ki kendinle tanışınca ne kadar şaşıracaksın , vay ve diyeceksin çünkü şimdiye kadar hep başkalarının elinde tuttun, hep başkalarını dinledin, içinde ki ses sana bir şey demeye kalktığında onu duymazlıktan geldin çünkü toplum senden bunu istedi sen de yaptın hayatının merkezine hep başkalarını koydun ve hep bir şekilde incindin.
Gitmez dediklerin gitti sustun, yapmaz dediklerin yaptı sustun, ama artık susmak değil çığlık atma zamanı, bırak artık içinde ki sesi bastırmayı izin ver ayaklan, kalk, ayaklan ,ne kadar geç kalmışlığın varsa intikamını al hayattan, kendine inan sadece kendine inan ,hayallerine sığın, kendine bir amaç edin amacına sığin, sesin mi kötü şarkı söylemek mi istiyorsun bağıra çağıra söyle ama artık bir başkası için adım atmaktan vazgeç tamamen kendine odaklan ve kendin için söyle.
Bırak şu saatten sonra rüzgar tamamen senin için essin, ayaz da olsa ,yangın da çıksa, deprem de olsa emin ol için de ki sen seni asla yalnız bırakmayacak sadece sen de o konuşmaya çalıştığında onu duymamazlıktan gelme .
