“Faşizm üretim ve mübadele sorunlarını makineli tüfekler ve tabanca kurşunlarıyla çözme çabasıdır” Antonio Gramsci
Antonio Gramsci ne güzel söylemiş. Doruk Madencilik işçilerinin faşizme karşı gösterdikleri tablo, Ücret gaspına karşı bedenlerini ortaya koymaları, sınıfsal öfkenin en çıplak hali…
“ÇIPLAK BEDENLER, GİZLİ GERÇEKLER;
DORUK MADENCİLİK’TE SINIFIN ÇIĞLIĞI”
Soğukta Soyunan Sadece İşçiler Değil.
Doruk Madencilik işçileri, aylarca ödenmeyen ücretleri için soğukta soyunarak eylem yaptığını unutmak mümkün mü?…
Bu fotoğraf, Türkiye işçi sınıfının 2026’daki portresidir. O çıplaklık, bir gösterimin ötesinde, sermaye ilişkilerinin işçiyi neye indirgediğinin ilanıdır. Mülksüzlüğün, güvencesizliğin, görünmez kılınmanın en yalın halidir…
Ücret Gaspı; Artı-Değerin En Kaba Biçimidir.
Kapitalist üretim ilişkisinde işçinin emeği, ücret karşılığı satılır…
Ücret ödenmediğinde artık ortada “sözleşme” değil, düpedüz el koyma vardır…
Doruk Madencilik patronu, işçinin geçmiş emeğine, yani çoktan gerçekleşmiş artı-değere el koyuyor. Bu, Marx’ın bahsettiği “ilkel birikim”in günümüzde taşeronda, madenlerde, inşaatlarda süren biçimidir. İşçi, kendi emeğinin rehinesi haline getirilir…
Bedenin Siyaseti; Neden Çıplak Eylem?..
İşçilerin soyunması bir “şov” değil, son çaredir. Hukuk yolları tıkandığında, sendika bürokrasisi sustuğunda, medya görmediğinde, işçi kendi bedeninden başka teşhir edecek bir şey bulamaz…
Beden, sermayenin üzerinde yükseldiği tek sermayedir işçinin. Soğukta titreyen o bedenler, “Bakın, saklayacak hiçbir şeyimiz kalmadı. Siz bizden her şeyi aldınız” diyor. Bu, sınıfsal bir manifestodur…
Maden ve Taşeron Düzeni; Ölümle Terbiye, Açlıkla Teslimiyet Mi?..
Türkiye’de madencilik, 301 cinayete kurban giden Soma Kömür İşçisinden beri aynı döngüde yürümektedir…
Özelleştirme + taşeron + denetimsizlik + ücret gaspı + iş cinayeti…
Doruk Madencilik örneği tekil değil, yapısaldır. Patron, işçinin örgütsüzlüğünden ve işsizler ordusundan güç alır…
“Beğenmiyorsan çık” tehdidi, açlıkla terbiyedir. Ücretin ödenmemesi, sadece ekonomik değil, siyasal bir disipline etme aracıdır…
Devlet, Hukuk, Sermaye: Sessizliğin Sınıfsal Anlamı
İşçinin alın teri ödenmediğinde, devletin icra mekanizması nedense işlememektedir…
Aynı işçi yol kapattığında her ne hikmet ise; “kamu düzeni” anında hatırlanmakta…
Hukuk, mülk sahibinin alacağını tahsil ederken hızlı, işçinin alacağı söz konusu olunca yavaştır…
Bu asimetri, devletin sınıfsal karakterini gösterir. Doruk işçileri çıplakken üşüyen sadece onlar değil, hukukun eşitlik iddiasıdır…
Sonuç olarak;
“Çıplaklığı Giydirecek Olan Dayanışma ve
Doruk Madencilik işçilerinin eylemi, bireysel bir dram değil, ınıfsal bir haktır. Çözüm, sadaka ya da lütuf değil, örgütlü mücadeledir. Bağımsız sendikalar, fiili-meşru direniş, işyeri komiteleri ve en önemlisi sınıf dayanışmasıdır. İşçinin çıplak bedenini giydirecek olan, başka işçilerin vicdanı ve örgütlü gücüdür. Çünkü bugün Doruk’ta üşüyen o beden, yarın hepimizin bedenidir. Sınıf ya bir bütündür ya da hiçtir.
DORUK EMEKÇİLERİ BİR BİR YOL AÇMIŞTIR. BU AÇILAN YOLDAN YÜRÜYELİM ARKADAŞLAR!..
Sevgilerimle…
Dr. Mustafa Torun
