– Okullarda son dönemde yaşanan şiddet olayları kamuoyunda geniş yankı uyandırırken, hükümetin açıkladığı güvenlik tedbirleri tartışma yaratmaya devam ediyor. Demokrasi ve Eğitim Etütleri Stratejik Araştırma Merkezi (DESAM) Yönetim Kurulu Başkanı Gürkan Avcı, alınan önlemlerin sorunun kökenine inmediğini savundu.
Avcı, 55 bin okula kamera kurulumu, turnike ve dedektör uygulamaları, randevusuz ziyaret yasağı ve psikososyal eylem planı gibi adımların “iyi niyetli ama yetersiz” olduğunu belirterek, bu yaklaşımın eğitimdeki yapısal sorunları perdelediğini ifade etti. Okulun yalnızca fiziksel bir alan değil, aynı zamanda pedagojik ve toplumsal bir ekosistem olduğunu vurgulayan Avcı, güvenliğin teknolojiyle değil, güven ve otorite iklimiyle sağlanabileceğini dile getirdi.
Açıklamada en dikkat çekici vurgu ise öğretmenlik mesleğine yönelik oldu. Avcı, son 25 yılda öğretmenlerin saygınlığının aşındığını, düşük ücret, idari baskı ve disiplin mekanizmalarındaki zayıflama nedeniyle öğretmenin sınıf içindeki otoritesini kaybettiğini savundu. Bu durumun, okul içi şiddetin zeminini hazırladığını öne sürdü.
DESAM ayrıca eğitim sisteminin gençler üzerinde yarattığı psikolojik baskıya da dikkat çekti. Dijitalleşme, sosyal medya ve aile-okul bağındaki kopuşun çocukları yalnızlaştırdığı belirtilirken, mevcut politikaların bu tabloya çözüm üretmekte yetersiz kaldığı ifade edildi.
Avcı’nın önerileri arasında öğretmenlik meslek kanununun yeniden düzenlenmesi, disiplin yönetmeliklerinin güçlendirilmesi, okullarda güvenlik koordinatörleri görevlendirilmesi ve eğitim sisteminin uzun vadeli bir vizyonla yeniden yapılandırılması yer aldı. Ayrıca müfredatın eleştirel düşünme, empati ve dijital etik temelinde yenilenmesi gerektiği vurgulandı.
Açıklamanın sonunda ise tüm eğitim paydaşlarına çağrı yapılarak, kısa vadeli önlemler yerine kalıcı ve bütüncül bir reform sürecinin başlatılması gerektiği ifade edildi.
EDİTÖR NOTU
Eğitimde yaşanan kriz, yalnızca “güvenlik” başlığına sıkıştırılamayacak kadar derin bir toplumsal çelişkiye işaret ediyor. Bir yanda otoritesi zayıflatılmış, güvencesizleştirilmiş öğretmenler; diğer yanda geleceksizlik duygusuyla kuşatılmış gençlik… Bu tablo, emek mücadelesinden bağımsız değildir. Eğitim politikalarının piyasalaştırılması, liyakat yerine sadakatin öne çıkması ve kamusal eğitimin aşındırılması, bugünkü krizin temel dinamikleri arasında yer alıyor.
Gerçek çözüm; kameralarla değil, kamusal, eşit ve bilimsel eğitim anlayışıyla mümkündür. Aksi halde tartıştığımız her “güvenlik önlemi”, derinleşen bir sistem krizinin üzerini örtmekten öteye geçmeyecektir.
