Bu deyimi duyduğumdan bu yana bu memleketin iki yakası bir araya gelmedi.
Bu deyimi duyduğumdan bu yana bu memleketin iki yakası bir araya gelmedi. Karabük SSK Hastanesi Genel Cerrahi Uzmanı olarak çalıştığım günlerden bu yana, Türkiye’de sağından sol-sosyal demokrat geçinen partilerine, adım adım yayılan bir anlayışın, insanımın geçim kaynaklarını bir avuç çıkarcıya peşkeş çektiklerine tanıklık ettim. Emperyalizmin yeraltı ve yer üstü kaynaklarımıza kolayca uzanabilmesi için, memleketimizin aş ve ekmek kapısını “özelleştirme” adı altında bir yağmaya uğratmalarını adım adım izledim.
“Çankaya’nın Şişmanı”nın ilk büyük uygulayıcısı olduğu, 24 Ocak 1980 kararları ile emperyalist dış güçlere verilmiş bir ihanet sözü ile başlatılan ve 12 Eylül 1980 faşist darbesinin itirazları susturmaya yönelik büyük bir olanak sunduğu o politikanın bir sonucu olarak, “Fabrika yapan fabrika” denilen, bir “Cumhuriyet Projesi” olarak kurulmuş Demir-Çelik Fabrikaları özelleştirildi. Özelleştirme kararının altında dönemin sosyal demokrat parti yöneticisinin de imzası vardı.
Türkiye Cumhuriyeti tarihinde en büyük eksik ve yanlışlardan biri de özellikle tarım ve hayvancılığın bilinçlice yapılacağı, teknolojinin yaygınlaştırılıp kamulaştırılacağı bir eğitim yerine ticaret okullarının öne çıkarılmasıydı. “Türkiye Köyü Ve Sosyalizm” kitabında bu önemli konuya parmak basan büyük devrimci Dr. Hikmet Kıvılcımlı, açılan okul sayılarına göre, bulduğu rakamları kitabın 34. Sayfasında şöyle açıklar:
1930-31 yılı
1959-60 yılı
Artış (30 Yıllık) %220
Daha sonraki yıllarda 17 Aralık 1979 günü evinin önünde “milliyetçi” geçinen tetikçiler tarafından kurşunlanarak öldürülen Sosyoloji Profesörü Cavit Orhan Tütengil, işkollarına göre nüfusta meydana gelmiş ayrışmayı bulup kitabına aktarmıştı. “Türkiye’de 100 üretene göre 780 ticaretle uğraşan vardır” (Le Pays Sous – Developpes, Paris 1963, alıntılayan Cavit Orhan Tütengil, Azgelişmenin Sosyolojisi, s 92) … Bu sayı 63 yıl öncesine ilişkin rakamlar üzerine kuruludur; günümüzde bu makasın daha da açılmış olduğuna hiç kuşku yoktur. Dünyada serbest rekabetçi, devrimci kapitalizmin ilk doğduğu İngiltere’de iki kesim birbirine eşittir; Yeni Zelanda’da ticaretle uğraşanlar tarım kesiminde çalışanlardan daha azınlıkta kalmaktadır.
Dünyada ticaret-sanayi sermayesi ilişkisini araştıran bilim insanlarının altını çizdikleri bir gerçek vardır: “Üretime dayalı olmayan tefecilik-ticaret ilişkisi, sanayi sermayesinin birikimine ve gelişmesine engel olur.”
Allah aşkına, gelin şu memleketin varını yoğunu sömürmüş, yurt dışına kaçırmış “Fon Rezaleti” olayına bir bakın. İktidarımız zaten on yıllardır üretim yerine, tarım ve hayvancılık gibi bu milletin öz geçim kaynakları yerine, ticareti, aracılığı teşvik ediyor; doğal ürünlerimiz tarlalarda, kırlarda hayvanlarımız para etmezken Ukrayna’dan Ayçiçek yağı, Arjantin’den sığır ithal edenlerin önünü açmaya, kendi yakınları aracılığıyla da bu al-ver işinin içinde olmaya çalışıyordu… Fon rezaleti ile de anlaşıldı ki, 28 Temmuz 1981’de kurulduktan bu yana, “yerli ve milli” ne varsa satmaya çalışan Sermaye Piyasası Kurulu yöneticilerinin, hatta daha yetkili yerlerdeki bililerinin de bilgisi ve ilgisi içinde millet malı değerlerimiz milyar milyar uçurulmuş… Bunun yanında, “Umre”ye gidip oradan bir fotoğraf çektirmeyi de ihmal etmemiş beyzadelerimiz…
Ortaya çıkan tablo, on yıllardır yürütülen, üretimi kösteklemeye, ülkeyi dış ve iç sömürüye karşı köpeksiz köye döndürmeye çalışan bu politikanın eseridir…
Sağından soluna, devrimcisinden milliyetçisine, bu insan kanını donduran, bizi adım adım yoksulluğa ve dış güçlere boyun eğmeye zorlayan politikaya karşı, el ele, okuz omuza verilmezse, gidişat bu günleri de aratacak bir yönde olacaktır.
Gün geçirmeksizin, üretici desteklenmesi ve örgütlenmesi, aracıların ortadan kaldırılması, bu satıp savma işine son verilmesi gerekmektedir.
Batsın sizin o sermaye piyasanız…
Gününüz aydın olsun sevgili dostlar…
09 Kasım 2026, Alper Akçam
