Son aylarda ülkenin siyasal gündeminde iki kavram öne çıkıyor: “kayyım” ve “mutlak butlan”. Sosyal medyada, televizyon ekranlarında ve burjuva basının manşetlerinde neredeyse başka bir konu konuşulmaz hale geldi. İnsanlar birbirlerine ağır sözler söylüyor, hakaretler havada uçuşuyor, yıllardır aynı siyasi çizgide yürüyen insanlar bile karşı karşıya getiriliyor.
Oysa dönüp ülkenin gerçeklerine baktığımızda bambaşka bir tabloyla karşılaşıyoruz.
Açlık var.
Yoksulluk var.
İşsizlik var.
Hayat pahalılığı var.
Emekliler geçinemiyor, gençler gelecek kaygısı taşıyor, çiftçi üretimden kopuyor, milyonlarca insan her geçen gün biraz daha yoksullaşıyor.
Bütün bunlar ortadayken, toplumun enerjisinin yalnızca “kayyım” ve “mutlak butlan” tartışmalarına sıkıştırılması üzerinde düşünmek gerekiyor.
Öncelikle bu kavramların ne anlama geldiğini bilmekte yarar var.
Kayyım, hukuk düzeni içerisinde mahkeme kararıyla belirli bir kurumun veya tüzel kişiliğin yönetimini geçici olarak üstlenmek üzere görevlendirilen kişidir. Yani kayyım, hukuki bir mekanizmadır.
Mutlak butlan ise hukuk dilinde “kesin hükümsüzlük” anlamına gelir. Kanunun emredici hükümlerine aykırı bir işlemin, baştan itibaren geçersiz sayılmasıdır. Bu da siyasi değil, hukuki bir kavramdır.
Dolayısıyla her iki konuda da son sözü sosyal medya değil, mahkemeler söyleyecektir.
Asıl sorun ise kavramların kendisinden çok, bu tartışmaların toplumda yarattığı kutuplaşmadır. Bilgi yerine öfke, hukuk yerine taraftarlık, akıl yerine fanatizm öne çıkmaktadır.
Oysa medeni toplumlarda insanlar önce araştırır, öğrenir, farklı görüşleri dinler ve sonunda birbirlerine hakaret etmeden tartışmayı sonlandırırlar.
Bugün Türkiye’nin ihtiyacı olan şey; birbirini suçlayan kamplar değil, ülkenin gerçek sorunlarına çözüm arayan ortak akıldır.
Çünkü siyasi liderler değişir, gündemler değişir, tartışmalar unutulur.
Ama açlık, yoksulluk ve adaletsizlik devam ederse, kaybeden bütün toplum olur.
Belki de artık sormamız gereken asıl soru şudur:
Kayyım ve mutlak butlanı tartışırken, acaba ülkenin gerçek sorunlarını konuşmayı mı unuttuk?
