Bazen büyük meseleler, mütevazı mekânlarda konuşulur.
İşletmeciliğini geçmiş dönem CHP meclis üyemiz Mustafa Sevim’in yaptığı Çamlı Belde kıraathanesinde, dostlarla bir araya gelmiştik. Masada Özkan Toraman, Arif Öztürk hocam ve memleket meseleleri vardı.
Tam o sırada Nazım Gülmez dost aradı. Her zamanki gibi önce babasının kabrini ziyaret edeceğini, ardından uğrayacağını söyledi. Kısa süre sonra da yanımıza geldi.
Ama o gün sohbet sadece gündem değildi.
Arif hocamın sözleri, aslında ülkenin başka bir gerçeğine işaret ediyordu. Uzun süredir yaşadığı sağlık sorunlarına rağmen, ne parti yöneticilerinden ne de belediye başkanından bir “geçmiş olsun” telefonu almamış olmanın kırgınlığını dile getirdi. Bu serzeniş, sadece kişisel değil; siyasetin insanla kurduğu bağın zayıflamasına dair bir uyarıydı.
Aslında bu, sadece bir kırgınlık değil; halktan kopmuş siyasetin fotoğrafıdır.
Çünkü bugün Türkiye’de siyaset, emekçiye, aydına, yol arkadaşına dokunmaktan uzaklaştıkça; içeride çürüme, dışarıda bağımlılık derinleşiyor.
Kısa bir sohbetin ardından, Şelale Park’a geçtik. Tuzla Belediyesi’nin önemli sosyal alanlarından biri olan bu mekânda, sohbet daha da derinleşti.
Ve o cümle geldi:
“İran, Ortadoğu’nun kutup yıldızıdır.”
Nazım dostun bu sözleriyle birlikte tartışma yeni bir boyut kazandı.
İran’ın binlerce yıllık devlet geleneği, kriz anlarında gösterdiği refleksler ve dış müdahalelere karşı geliştirdiği direnç kapasitesi konuşuldu. Bugün bölgede yaşanan gerilimlerin, yalnızca bir çatışma değil; emperyalist müdahaleler ile bölgesel direnişin karşı karşıya gelişi olduğu vurgulandı.
İran’ın duruşu, sadece askeri değil; aynı zamanda sistemli bir savunma anlayışına dayanıyor. Devrim Muhafızları örneği üzerinden, devletlerin kişilerle değil kurumlarla ayakta kaldığı gerçeği bir kez daha ortaya kondu.
Buradan Türkiye’ye dair dersler de çıkarıldı:
Güçlü bir devlet yapısı, ancak kurumsal reflekslerle ve laik, bağımsız bir sistemle mümkündür. Özellikle tarikat ve cemaat yapılanmalarına karşı, kamusal yapıyı koruyacak mekanizmaların güçlendirilmesi artık ertelenemez bir ihtiyaçtır.
Sohbet ilerledikçe konu bölgedeki Amerikan askeri varlığına geldi.
Yıllardır güvenlik gerekçesiyle bölgede konuşlanan ABD üslerinin, bugün gelinen noktada gerçek bir koruma sağlayıp sağlamadığı sorgulanıyor. Bahreyn, Katar gibi ülkelerin, olası bir büyük çatışmada ne kadar güvende olduğu ciddi bir tartışma konusu.
Açık olan şu:
Yabancı askeri üsler, güvenlikten çok bağımlılık üretmektedir.
Bu nedenle bölge ülkelerinin kendi güvenliklerini kendi dinamikleriyle kurması, dış askeri varlığı sorgulaması artık kaçınılmazdır.
İslam dünyası için de bu savaş, bir dönüm noktası olabilir.
Bağımsızlık, ancak kendi savunma iradesini ortaya koymakla mümkündür.
Ama tüm bu büyük başlıkların ortasında unutulmaması gereken bir şey daha var:
Bir kıraathanede dile gelen kırgınlık…
Bir dostun hatırlanmayı bekleyen hali…
Çünkü siyaset, sadece küresel dengeler değil;
insana dokunabildiği ölçüde anlamlıdır.
Sonuçta mesele;
toprak, bağımsızlık ve direniş kadar,
vefa, dayanışma ve insan kalabilmektir.
