Eğitimdeki yozlaşmaya, okullarımızdaki acı saldırılara, çocuklarımızın ya saldıran ya saldırılan olmasına yol açan egemen kültüre, piyasanın ve bireyleşmenin öne çıktığı, adaletsizliğin ayyuka çıktığı, vicdansızlığın kol gezdiği koşullara karşı direnmeye, kendimize göre bir yol açmaya var mısınız?
Çocuklarımıza paylaşmayı, dayanışmayı, yardımlaşmayı öğretmeye var mısınız? Yerlere çöp atmamayı, atılmış çöpleri toplamayı ve topluma örnek birer birer insan olmayı öğütlemeye var mısınız?
Çocuklarımızın okullara özel otomobillerle değil yürüyerek, bisikletle, ya da toplu taşıma araçlarıyla gitmek için özendirmeye, onlara başkalarından daha değerli, daha kurnaz oldukları düşüncesini değil, sıradan bir yurttaş oldukları bilincini vermeye, toplumsal işleyiş için özverilerde bulunmaya hazır olmalarını istemeye var mısınız?
UNESCO’nun tüm dünyaya örnek eğitim modeli olarak gösterdiği ve yalnızca altı yıl kendi kuruluş felsefesi doğrultusunda açık kalabilmiş olmasına karşın neredeyse doksan yıldır derin etkilerini gördüğümüz Köy Enstitüleri’nde çoğunlukla yemekleri pişirmede yol gösteren tek bir mutfak çalışanı dışında görevli yoktu… Öğrenciler tüm gereksinimlerini kendi örgütlü güçleriyle gideriyorlardı. Bildiğim kadarıyla Japonya, Finlandiya gibi dünyanın birçok gelişmiş ülkesinde öğrenciler işbölümü ile kendi okullarını kendileri temizliyorlar, kendi sınıflarını derslere hazır duruma getiriyorlar, derslerini kendileri hazırlayıp tartışmaya çalışıyorlar
Okullarımızda böylesi örgütlenmeler, işbirlikleri, dayanışma içinde olmaya var mısınız?
Çocuklarımıza çoğunluğu, silah, öldürme içeren oyunlardan ve belli bir yaşa kadar sosyal medya kullanımından uzak tutmaya var mısınız?
Onlara örnek birer yetişkin olmak için evlerimizde televizyonları daha az açık tutup daha çok kitap okumaya, aile içi sohbetler yapmaya, komşularımızla, yakınlarımızla dostça ilişkiler kurmaya var mısınız? Çocuklarımızda adalet, merhamet, barış, üretken olmak duygularını çoğaltabilmek için önce bizlerin öyle olmamız gerektiğini kabul etmeye var mısınız?
Okullarımızı ve çocuklarımızı polisiye önlemler ya da istismarcı politikacılar değil, bizler kurtarabiliriz. Biz bilinçli, dayanışmacı bir toplum olabildiğimiz ölçüde bizim sırtımızdan politika yapan cambazların iplikleri pazara çıkacak, çocuklarımız birer örnek yurttaş olma yolanda büyük adımlar atacaklardır.
Biz halkız. Biç çoğunluktayız. Her şey bizde başlayıp bizde bitecek.
Haydi, bu bilinçle düşünmeye, bu bilinçle davranmaya. Var mısınız?
Gününüz aydın olsun…
19 Nisan 2026, Alper Akçam
