Türkiye’de artık neredeyse her sabah aynı manzarayla uyanıyoruz.
Televizyon ekranlarında “yeni operasyon”, gazete manşetlerinde “CHP’li belediyeye soruşturma” haberleri… Öyle bir atmosfer oluşturuldu ki, ülkede ekonomik kriz yokmuş, hayat pahalılığı yaşanmıyormuş, gençler umutsuz değilmiş gibi bütün gündem muhalefet belediyeleri üzerinden şekillendiriliyor.
Elbette hukuk varsa soruşturma da olur, denetim de olur. Kamu kaynaklarını kullanan herkes hesap verebilmelidir. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ancak mesele hukuk olmaktan çıkıp siyasetin aparatı haline geldiğinde toplum vicdanı bunu görüyor. Bugün yaşanan tam da budur.
İktidar artık işi çığırından çıkarmış durumda.
Neredeyse her gün aynı siyasi çizgideki belediyelere yönelik operasyon haberlerinin servis edilmesi, kamuoyunda “hukuki mücadele” değil, “siyasi mühendislik” algısı yaratıyor. İnsanlar artık bu operasyonların zamanlamasına, biçimine ve sunuluşuna bakarak bunun seçmeni yönlendirmeye dönük bir politika olduğunu düşünüyor.
Sokakta vatandaşa mikrofon uzatıldığında da benzer bir tablo ortaya çıkıyor. Toplumun önemli bir kesimi yapılanları samimi bulmuyor. Hatta birçok yurttaş, bu süreçlerin CHP’den çok iktidara zarar verdiğini söylüyor. Çünkü sürekli operasyon görüntüleriyle muhalefeti baskı altına almaya çalışmak, demokrasiye olan güveni zedeliyor.
İktidar fark etmese de her yeni operasyon, mağduriyet algısını büyütüyor.
AKP oy kaybederken, CHP seçmen nezdinde daha fazla sahipleniliyor.
Çünkü toplum şunu soruyor:
“Madem bu kadar hassassınız, geçmişte yaşananlar neden aynı kararlılıkla araştırılmadı?”
Hafızalar çok taze…
Bir dönem Türkiye, televizyon ekranlarında para sayma makinelerini konuştu. Ayakkabı kutularından çıkan paraları gördü. “Paraları sıfırlama” tapeleri günlerce ülkenin gündeminde kaldı. Kamu ihaleleri, beşli çeteler tartışmaları, ayrıcalıklı şirketler, yandaş zenginleşmesi iddiaları yıllardır toplumun hafızasında yer ediyor.
Bugün muhalefete yönelik yürütülen süreçler kadar, geçmişte iktidar çevresine ilişkin iddialar da aynı şeffaflıkla araştırılmış olsaydı toplumun adalet duygusu belki bu kadar zedelenmezdi.
Sorun yalnızca AKP’nin uygulamaları da değil.
Türkiye’de siyaset genel olarak büyük bir çürümenin içine sürüklenmiş durumda. İktidarıyla muhalefetiyle siyasetin asli amacı olan “halka hizmet” anlayışı giderek kayboluyor. Yerine koltuk savaşları, çıkar ilişkileri, rant düzeni ve güç kavgası geliyor.
Vatandaş artık siyaseti çözüm üreten bir alan olarak değil, ayrıcalık kapısı olarak görüyor. Çünkü yıllardır değişen iktidarlara rağmen değişmeyen bir düzen oluştu:
Yakınını kollayan, ihaleyi paylaşan, makamı güç aracı haline getiren bir siyaset anlayışı…
İşte asıl tehlike burada.
Çünkü çürüme sadece bir partiyi değil, devletin kurumlarına olan güveni de yok ediyor. İnsanlar adaletin tarafsızlığına, denetim mekanizmalarına, siyasetin dürüstlüğüne inanmaz hale geliyor. Demokrasi yalnızca sandıktan ibaret değildir; hukuk, eşitlik ve güven duygusuyla ayakta kalır.
Bu nedenle Türkiye’nin ihtiyacı, sadece rakibini tasfiye etmeye çalışan siyasi operasyonlar değildir. Gerçek ihtiyaç; parti ayrımı yapmadan, kim olursa olsun hesap verebildiği kapsamlı bir “temiz eller” anlayışıdır.
Siyasetin finansmanı şeffaflaşmalı, kamu ihaleleri denetlenmeli, belediyelerden bakanlıklara kadar herkes bağımsız yargı önünde eşit olmalıdır. Hukuk, iktidarın sopası değil; toplumun ortak vicdanı olmalıdır.
Eğer gerçekten yolsuzlukla mücadele edilecekse, bu mücadele sadece muhalefete değil herkese uygulanmalıdır. Aksi halde toplum nezdinde inandırıcılığı kalmaz.
Türkiye’nin artık korkuya, kutuplaşmaya ve siyasi intikam görüntülerine değil; adalete, şeffaflığa ve temiz siyasete ihtiyacı var.
Çünkü bu ülke, siyasi hesaplaşmaların değil; dürüst yönetimin özlemini çekiyor.
