Hayal kurarak değil, tarihe bakarak konuşalım…
Cumhuriyet Halk Partisi, herhangi bir siyasi parti değildir. O, Cumhuriyet’in kurucu iradesinin, sosyal demokrasinin ve örgütlü mücadelenin yüz yılı aşan ortak mirasıdır. Bu nedenle CHP’de yaşanan her tartışmaya kişiler üzerinden değil, tarihsel sorumluluk bilinciyle yaklaşmak zorundayız.
Yakın siyasi tarih göstermiştir ki CHP’den ayrılarak kurulan birçok siyasi oluşum, başlangıçta büyük umutlar yaratmış olsa da toplumda kalıcı bir karşılık bulamamıştır. Çünkü Cumhuriyet’in kurucu partisinin yerine yeni bir adres oluşturmak mümkün olmamıştır.
Bugün öfkeye teslim olmak, kırgınlıkları büyütmek ve ayrılığı çözüm olarak görmek; Cumhuriyet Halk Partisi’ni güçlendirmez, tam tersine zayıflatır.
Unutulmamalıdır ki Atatürk’ün partisi; Kemal Kılıçdaroğlu’ndan da, Özgür Özel’den de, Ekrem İmamoğlu’ndan da büyüktür.
Hiçbir genel başkan, hiçbir belediye başkanı, hiçbir ekip veya hizip; Cumhuriyet Halk Partisi’nin sahibi değildir. Çünkü CHP, kişilerin değil; milyonlarca Cumhuriyetçinin ortak evidir.
Ne yazık ki son yıllarda fikirlerin yerini kişiler, ilkelerin yerini sadakat ilişkileri almaya başlamıştır. Eleştiriyi ihanet olarak gören anlayış da, farklı düşünenleri düşmanlaştıran siyaset dili de partiye zarar vermektedir.
Oysa CHP’de ihtiyaç duyulan şey yeni ayrılıklar değil, daha fazla demokrasi ve daha güçlü bir örgüt iradesidir.
CHP il ve ilçe örgütleri hiçbir liderin kariyer basamağı değildir.
Delegeler, üyeler ve örgütler yalnızca alkışlamak için değil, irade ortaya koymak için vardır.
Parti üyeleri figüran değil, Cumhuriyet Halk Partisi’nin gerçek sahipleridir.
Biz ne kör biatın tarafıyız, ne de kardeş kavgasının…
Biz; ilkelere bağlı, çoğulculuğu savunan ve parti içi demokrasiyi büyütmeyi amaçlayan yeni bir yolun, anlayışın tarafıyız.
Çünkü gerçek mücadele, kapıyı çarpıp gitmekte değil; farklı düşüncelere rağmen aynı çatı altında kalabilmekte ve yanlışlarla demokratik yöntemlerle mücadele edebilmektedir.
Baba ocağını terk etmek kolaydır.
Zor olan, içeride kalıp mücadele etmektir.
Gerçek Cumhuriyetçiler, evi terk edenler değil; evi yeniden ayağa kaldırmak için sorumluluk alanlardır.
Bizim sadakatimiz kişilere değil, Cumhuriyet’in kurucu değerlerinedir.
Bizim bağlılığımız makamlara değil, Mustafa Kemal Atatürk’ün emanetinedir.
Koltuklar değişir…
İsimler değişir…
Dönemler geçer…
Ama Cumhuriyet Halk Partisi kalır.
Bu nedenle çağrımız nettir:
Birbirimizi düşmanlaştırmayalım.
Kardeş kavgasını büyütmeyelim.
Bölünmeyelim.
Baba ocağını terk etmeyelim.
Cumhuriyet Halk Partisi’nde demokrasi mücadelesini büyütelim.
Çünkü baba ocağını terk etmek, yalnızca bir partiden ayrılmak değil; demokrasi mücadelesinden kaçmak demektir.
Ve tarih, zor zamanlarda mücadeleden vazgeçmeyenleri hatırlayacaktır.
