CHP tarihinde hiçbir dönem bugünkü kadar ağır bir siyasal savrulma yaşanmamıştır. Partinin oylarıyla seçilen belediye başkanları ve meclis üyeleri birer birer istifa ederken, ortaya çıkan tablo artık münferit değil, yapısal bir krizin göstergesidir. Keçiören’de yaşananlar bir “istisna” değil, yıllardır biriken yanlışların kaçınılmaz sonucudur.
Partinin öz evlatları dışlanırken; siyasi geçmişi, ideolojik duruşu, parti kültürü belirsiz; kimliksiz, renksiz ve kişiliksiz isimlere makam ve mevki dağıtılmıştır. CHP’yi bir mücadele örgütü olarak değil, kişisel kariyer basamağı olarak görenler eliyle parti içi denge bozulmuştur. Emek veren, bayrak asan, yıllarca sokakta çalışan partililer tasfiye edilirken; koltuk hesabı yapan yöneticiler delege seçimlerinden başlayarak örgüt iradesini gasp etmiştir.
Bugün yaşanan istifalar ne “kişisel tercih” ne de “siyasi nezaket” meselesidir. Bu tablo, koltuğunu korumak uğruna partiyi zayıflatan, örgütü hiçe sayan anlayışın iflasıdır. CHP’yi bu noktaya getirenler, suçu istifa edenlere yıkamaz.
Artık mızrak çuvala sığmıyor.
Bu tablo karşısında yapılması gereken net ve tartışmasızdır:
Bu sürecin mimarları özeleştiri yapmakla yetinemez; örgütten özür dilemeli ve CHP’ye daha fazla zarar vermemek için görevlerinden istifa etmelidir. Bununla birlikte olağanüstü kurultay kararı derhal alınmalıdır.
Ve en önemlisi:
CHP’yi bu hale getirenler, hiçbir mevki ve makama aday olmamalıdır.
Koltukta kalarak özeleştiri olmaz.
Yetkiyi elinde tutarak hesap verilemez.
Aynı aktörlerle “yenilenme” masalı anlatılamaz.
CHP, kişisel hesaplardan arınmadan ayağa kalkamaz.
Ya örgüt konuşacak,
ya da bu çöküş daha da hızlanacaktır.
Bu bir uyarı değil artık.
Bu, tabanın sesi ve son çağrısıdır.
Atatürk ilkelerinden kopuk bir yapı ancak bu kadar olabilir Başka bir şey yok diyemem