Cumhuriyet Halk Partisi’nin bugün yaşadığı kriz, yalnızca bir mahkeme kararının ya da belirli isimler arasındaki görüş ayrılıklarının sonucu değildir. Asıl sorun, Özgür Özel yönetiminin uzun süredir devam eden gerilimleri azaltamaması, uzlaşma kültürünü geliştirememesi ve partinin kurumsal kimliğini koruyacak siyasal olgunluğu ortaya koyamamasıdır.
Genel Başkan Özgür Özel’in, “Temel motivasyonumuz burada kalmak ve partimizi geri almak” sözleri, birleştirici olmaktan çok ayrıştırıcı bir anlayışın yansımasıdır. Bu söylem, CHP’nin yalnızca belirli bir ekibin ya da belirli bir siyasi anlayışın partisi olduğu algısını güçlendirmektedir. Oysa CHP hiç kimsenin tapulu malı değildir. CHP; geçmişten bugüne emek vermiş milyonlarca partilinin, Cumhuriyet değerlerine bağlı yurttaşların ve örgüt emekçilerinin ortak evidir.
Siyasetin temel görevi farklılıkları yönetmek, ortak hedeflerde buluşturmak ve kurumsal bütünlüğü korumaktır. Ancak bugün gelinen noktada Özgür Özel yönetimi bunun tam tersini başarmıştır. Parti içindeki eleştiriler çoğu zaman bir zenginlik olarak görülmemiş, farklı düşünenler dışlanmış, yaftalanmış ve parti içindeki ayrışma daha da derinleşmiştir. Sonuç olarak demokratik rekabet güçlenmemiş, kutuplaşma büyümüştür.
Daha da vahimi, Özgür Özel yönetimi kendi siyasi hatalarıyla yüzleşmek yerine sürekli yeni sorumlular aramayı tercih etmiştir. Dün birlikte siyaset yaptığı isimleri bugün hedef haline getirmek, her eleştiriyi bir tehdit olarak görmek ve parti içindeki farklı sesleri bastırmaya çalışmak; güçlü bir liderlik anlayışının değil, siyasal yönetememe halinin göstergesidir.
CHP’nin bugün mahkeme salonlarında tartışılıyor olmasının sorumluluğu yalnızca geçmiş yönetimlere ya da farklı düşünen partililere yüklenemez. Bir siyasi parti böylesine ağır bir meşruiyet tartışmasının içine sürüklenmişse, bunun siyasi sorumluluğu öncelikle mevcut yönetimdedir. Çünkü gerçek liderlik, krizlerden beslenmek değil, krizleri çözmektir.
Özgür Özel, CHP’de ortaya çıkan krizi yönetememiştir.
Parti tabanının önemli bir bölümünün kendisini dışlanmış hissettiği, örgütlerin karşı karşıya geldiği, partililerin sosyal medya üzerinden birbirleriyle mücadele ettiği bir ortamda iktidar iddiasının topluma güven vermesi mümkün değildir. CHP’nin rakibi kendi üyeleri değil, Türkiye’nin çözüm bekleyen ekonomik, sosyal ve demokratik sorunlarıdır.
Bugün ihtiyaç duyulan şey yeni sloganlar, yeni cepheleşmeler ve yeni ötekileştirmeler değildir. İhtiyaç duyulan şey; parti içi demokrasiyi yeniden güçlendirmek, bütün tarafların söz hakkını güvence altına almak ve CHP’nin tarihsel birikimini koruyacak ortak aklı oluşturmaktır.
Ne yazık ki mevcut tablo, uzlaşmayı değil çatışmayı, birlikteliği değil ayrışmayı büyüten bir siyasi anlayışın hâkim olduğunu göstermektedir. Süreç doğru yönetilememiş, gerilim düşürülememiş ve CHP’nin tarihsel mirası günlük siyasi hesapların gölgesinde bırakılmıştır.
Atatürk’ün kurduğu partiyi iktidara taşıyacak olan şey; rakipler yaratmak değil, toplumsal birlik duygusunu güçlendirmektir. Kendi örgütüyle kavga eden, farklı düşünen partilileri ötekileştiren ve parti içi barışı sağlayamayan bir anlayışın Türkiye’yi birleştirme iddiası da zayıflamaktadır.
CHP’nin ihtiyacı yeni ayrılıklar değil; kapsayıcı, demokratik ve örgütün tamamını kucaklayan yeni bir siyasal anlayıştır. Çünkü birleşemeyen bir parti, Türkiye’yi birleştirme iddiasında da topluma yeterince güven veremez.
Ayrışarak değil, birleşerek iktidar olunur.
