Türkiye siyasetinde yaşanan gelişmeler, yalnızca bir parti içi tartışma olarak değerlendirilemeyecek kadar önemlidir. Cumhuriyet Halk Partisi’nin geleceği üzerine yürütülen tartışma, aynı zamanda Türkiye’de sosyal demokrasinin, laikliğin, cumhuriyet değerlerinin ve halkçı siyasetin nasıl yeniden inşa edileceği sorusunu da gündeme getirmektedir.
Bugün yapılması gereken, kişisel hesaplaşmaların ve parti içi kamplaşmaların ötesine geçerek yeniden örgütlenmek, yeniden güven oluşturmak ve iktidar perspektifini güçlendirmektir. Dört ay sonra yapılacağı ifade edilen kurultay da bu açıdan yalnızca yeni bir genel başkanın seçileceği bir toplantı olarak görülmemelidir. Asıl mesele, partinin hangi siyasal çizgide yürüyeceği ve toplumun hangi kesimlerine nasıl bir gelecek önerileceğidir.
Sol açısından bakıldığında temel sorun, yalnızca kimin genel başkan olacağı değildir. Asıl soru; emekten yana, halkçı, laik, demokratik ve bağımsızlıkçı bir siyasetin nasıl yeniden güçlendirileceğidir.
Cumhuriyet Halk Partisi’nin tarihsel mirası da burada önem kazanmaktadır. Mustafa Kemal Atatürk’ün kurduğu Cumhuriyet ile Cumhuriyet Halk Partisi, Türkiye’nin modernleşme ve bağımsızlık mücadelesinin birbirini tamamlayan iki önemli kurumudur. Bu mirasın korunması, geçmişi yalnızca semboller üzerinden hatırlamak değil; eşitlik, yurttaşlık, laiklik, kamuculuk ve tam bağımsızlık anlayışını günümüz koşullarında yeniden üretmek anlamına gelmelidir.
Partilerin parçalanması, kişisel iktidar mücadelelerinin öne çıkması ve siyasal hareketlerin toplumdan kopması, en fazla emekçi kesimlerin ve geniş halk kitlelerinin siyasal umudunu zayıflatır. Bu nedenle önümüzdeki dönemin temel görevi, ayrışmaları büyütmek değil, ortak bir demokratik ve halkçı program etrafında yeniden siyasal güven yaratmaktır.
İmamoğlu-Özel çizgisinin Avrupa Birliği merkezli siyasal anlayışla kurduğu ilişki, artık CHP’nin geleceği açısından ciddi biçimde tartışılması gereken bir noktaya gelmiştir. Emperyal merkezlerin Türkiye siyaseti üzerindeki etkisinin arttığı bir dönemde, solun görevi bu ilişkileri sorgulamak ve Türkiye’nin geleceğini dış merkezlerin beklentilerine göre değil, halkın iradesine, emeğe ve tam bağımsızlık anlayışına dayandırmaktır.
Cumhuriyet Halk Partisi’nin tarihsel kimliği, Türkiye’yi herhangi bir dış projenin parçası hâline getirmek değil; bağımsız, laik, demokratik ve halkçı bir Cumhuriyet’i güçlendirmektir. Bugün ihtiyaç duyulan da bu tarihsel çizgiyi günümüz koşullarında yeniden ayağa kaldıracak, halkın örgütlü gücüne ve emekçilerin taleplerine dayanan güçlü bir siyasal iradedir. Partinin geleceği kişisel hesaplaşmalarla değil, toplumun ekonomik, sosyal ve demokratik sorunlarına çözüm üretecek bir programla belirlenmelidir.
Önümüzdeki kurultay bu nedenle yalnızca bir yönetim değişikliği meselesi değildir. Aynı zamanda “CHP nasıl bir parti olacak?” sorusuna verilecek cevabın belirleneceği bir eşiktir. Kurultaydan çıkacak iradenin temel görevi, parti içindeki ayrışmaları geride bırakarak örgütü yeniden güçlendirmek, halkla kopan bağları onarmak ve iktidar hedefini somut bir programa dönüştürmektir.
Toparlanmak; geçmişte yapılan hataları inkâr etmek değil, onlardan ders çıkarmaktır. Yenilenmek; partinin tarihsel kimliğinden vazgeçmek değil, o kimliği günümüzün sorunlarına cevap verecek biçimde yeniden üretmektir. İktidar hedefi ise yalnızca seçim kazanmak değil, Türkiye’ye nasıl bir düzen önerildiğini halka açıkça anlatabilmektir.
Türkiye’nin geleceği açısından belirleyici olan da budur: kişiler değil programlar, kamplaşma değil örgütlenme, kişisel hesaplar değil halkın çıkarları.
