Türkiye ağır bir ekonomik ve sosyal krizden geçiyor. Emekliler yaşam mücadelesi veriyor, çalışanlar maaşlarını ay sonuna kadar yetiştiremiyor, gençler geleceklerini başka ülkelerde arıyor. Çiftçi üretmekten vazgeçiyor, esnaf ayakta kalmaya çalışıyor, milyonlarca vatandaş her geçen gün biraz daha yoksullaşıyor.
22 yılı aşkın süredir ülkeyi yöneten AKP iktidarı, ekonomide yaşanan çöküşün, derinleşen gelir adaletsizliğinin, eğitim sistemindeki istikrarsızlığın ve yargıya duyulan güven kaybının sorumluluğundan kaçamaz. Çünkü bugün yaşanan sorunlar kendiliğinden ortaya çıkmış değildir; yanlış politikaların ve liyakatten uzak yönetim anlayışının bir sonucudur.
Vatandaşın beklediği şey; hayat pahalılığına çözüm bulunması, üretimin artırılması, gençlere umut verilmesi ve adalet duygusunun yeniden tesis edilmesidir. Ancak iktidar, bu sorunlara kalıcı çözümler üretmek yerine, gündemi sürekli başka tartışmalarla değiştirmeyi tercih etmektedir.
AKP iktidarı, halkın yaşadığı ekonomik sıkıntıları konuşmak yerine, muhalefetin yükselişini baskı altına almaya yönelik bir siyaset izlediği eleştirileriyle karşı karşıyadır. Özellikle muhalefet belediyelerine yönelik peş peşe gerçekleştirilen operasyonlar, yargının siyasetin bir aracı haline getirildiği yönündeki kaygıları artırmaktadır.
Her gün yeni bir soruşturma, yeni bir operasyon ve yeni bir siyasi tartışma ile toplumun gerçek gündemi ikinci plana itilmektedir. Oysa vatandaşın derdi belediyelere yapılan operasyonlar değil; boş tencere, yüksek kiralar, artan faturalar ve çocuklarının geleceğidir.
Türkiye’nin bugün ihtiyacı olan şey; baskıyı artırmak değil demokrasiyi güçlendirmek, kutuplaşmayı büyütmek değil toplumsal barışı sağlamak, günü kurtarmaya yönelik hamleler değil üretime ve kalkınmaya dayalı politikalar geliştirmektir.
Hiç kimse unutmamalıdır ki; iktidarlar gelip geçicidir, ancak milletin hafızası kalıcıdır. Halk, kendisini yoksulluğa mahkûm edenleri de, gerçek sorunların konuşulmasını engelleyenleri de günü geldiğinde sandıkta değerlendirecektir.
Çünkü Türkiye’nin gerçek gündemi; saraylarda çizilen siyasi senaryolar değil, halkın mutfağında yaşanan geçim mücadelesidir.
