Yurttaş, yaşadığını konuşur! Yurttaş, içinde bulunduğu çıkmazları, kaygıları, eğer varsa sevinçlerini konuşur! Dinleyen varsa elbette…
Yurttaş, yaşadığını konuşur! Yurttaş, içinde bulunduğu çıkmazları, kaygıları, eğer varsa sevinçlerini konuşur! Dinleyen varsa elbette… Öyle ya, ülkenin yönetimini ellerinde bulunduranlar, ülkeyi bu çıkmaza sürükleyenler dinliyor mudur? Öyle bilinsin, öyle sanılsın diye, dinliyormuş gibi yaptıkları kesin! Bunu nereden biliyoruz? Her gün daha büyük bir bataklığa sürüklenişten! Hep soruyorum ya, “geleceğe güvenle bakan var mı?” Varsa da kaç kişiler, onlar kim? Yurttaşın yaşadıklarının kaçını biliyorlar? Ekmeğin fiyatını, pazar tezgahlarında satılan ürünlerin fiyatını, ne bileyim elektrik/ su giderinin aylık faturasını biliyorlar mı acaba? Sanmam…
Sokaklardan yükselen “doymuyoruz/ açız” çığlıkları karşısında, “ekmek bulamıyorlarsa pasta yesinler” demedikleri kalıyor geriye! Anımsarsınız; porsiyonlarınızı küçültün, diyen vardı! Daha az et yiyin, doğalgaz yakmayın evde kazak giyin, markete aç gidin/ giderken çocuklarınızı götürmeyin, diyenler de oldu utanıp/ sıkılmadan! Kimi zaman eksik öğün yenilmesini, simitle çayla yetinilmesini bile istediler! Peki, bütün bunlar gerçekten çözüm müydü? Geçim derdine düşmüş, ay sonunu getiremeyen, çocuğunun gereksinimlerini karşılamakta zorlanan yurttaşlara sürekli özveri çağrısı yapmak anlamlı mıydı? İnsanların yaşamını kolaylaştırmak, alım gücünü yükseltmek, insanca yaşayabilecekleri koşulları oluşturmak yerine, onlara nasıl daha az tüketeceklerini, nasıl daha az harcayacaklarını öğretmeye kalkışmak aptalca…
***
Şunu düşünmeyen var mı?İnsanın sofrasındaki lokmayı küçültmesini, çocuğunun tabağına koyacağı yemeği hesaplamasını, kışın üşümemek için değil/ doğalgaz faturası kabarmasın diye evinde kalın giysilerle oturmasını önermek nasıl bir anlayışın ürünüdür acaba? Bunlar, geçim sıkıntısını ortadan kaldıran çözümler değil; yoksulluğu, gündelik yaşamın olağan bir parçasıymış gibi gösteren öğütlerdir… Simitle çayla günü geçirmeyi bir çözüm gibi sunmak, insanın beslenme gereksinimini, sağlığını, yaşam sevincini görmezden gelmekten başka ne anlama gelir?
Sorun nereye/ ne denli harcama yapıldığı mıdır, yoksa emeğinin karşılığında karnını doyurabilmek, evini ısıtabilmek, ailesiyle insanca yaşayabilmek midir? Ayrıca ısınmayı, giyinmeyi, doymayı, barınmayı “temel zorunlulukların” arasından çıkarmak, lüks saymak nasıl bir “akıldır” düşünsenize… Yurttaşa sürekli kısmayı, vazgeçmeyi, “şükretmeyi” öğütlemek; onun onurunu, emeğini, beklentilerini yok saymak değil midir? Yoksulluğa çözüm bulmak yerine yoksulluğa uyum sağlamasını istemek “insan olmanın erdemiyle” nasıl örtüştürülebilir? Şu da var; çoğu zaman bütün harcamalarını kısmış, gereksinimlerini ertelemiş, ay sonunu getirebilmek için didinmiş/ çabalamış emekçi yurttaşlar bunlar…. Bunun adı çözüm değil, çaresizliği benimsemeye zorlamak…
***
Toplumcu, insancıl bir yönetim anlayışıekonomik sorunların sorumluluğunu yurttaşın tüketim alışkanlıklarında aramaz! Yönetim anlayışını, uygulanan ekonomik politikaları, izlenen yolları, varılan sonuçları sorgular…TÜİK ile Merkez Bankası’nın açıklamalarının ardından yapılan değerlendirmeleri yinelemekle ekonomiyi yönetmiş sayılmazsınız!Kaldı ki, bu yurdun yurttaşının gündelik yaşamında karşılaştığı fiyat artışları, açıklanan enflasyon oranlarının çok ötesinde… Yaptığınız yanlışlar ya da yanlış harcamalar nedeniyle siz kasayı “denklemeye” çalışırken, yurttaş açlık sınırı altındaki aylığını aysonuna yetiştirmeye çalışır!
Şuna bakılır: Üretimi desteklediniz mi, emeğin karşılığını vermek için çabaladınız mı, gelir dağılımındaki adaletsizliği gidermeyi öncelik saydınız mı, kamusal kaynakları toplumun yararına kullandınız mı? Bilirsiniz, ekonomik politikaların sonuçlarından en çok etkilenenler, söz hakkı bulunmayan emekçiler, emekliler, dar gelirli aileler olmuştur. Bunu da bir yere yazın!
***
Unutmayalım; bir ülkede ekonominin başarısı, yurttaşın ne kadar az harcadığıyla değil, nasıl yaşadığıyla ölçülür! İnsanların sofrasından eksilen lokmalar, ertelenen gereksinimler, çocukların geleceğine ilişkin büyüyen kaygılar birer istatistikten oluşmamaktadır. Üstelik bunlar, çözüm bekleyen toplumsal gerçeklerdir. Yönetmek; yurttaşın yoksulluğa nasıl katlanacağını öğütlemek, hangi gereksinmelerinden uzaklaşmak, hangilerini azaltmak gibi bir şey olduğunu düşünmek hep birer kurgu/ aldatmaca! Bu yoksulluğa sürükleyen uygulamaların bedelini, yine yoksulluğa itilmiş emekçilere ödetmek, onları bir kez daha cezalandırmaktan başka bir şey değildir!
Öncelikle; sürekli özveri isteyenler kendi sorumluluklarını sorgulasın, kamusal kaynakların, fondan eksilenlerin hesabını versin! Çünkü insanca yaşamak bir ayrıcalık değil, herkesin hakkıdır! 111126
