Dünyadaki savaşların, yoksulluğun, açlığın, kargaşanın ve derinleşen eşitsizliklerin arkasında yalnızca ülkelerin kendi iç sorunları yok. Bu tablonun baş sorumlularından biri, küresel oligarşinin başlıca hamileri olan ABD ve Avrupa'nın emperyalist güçleridir. Dünyadaki savaşların, yoksulluğun, açlığın, kargaşanın ve derinleşen eşitsizliklerin arkasında yalnızca ülkelerin kendi iç sorunları yok. Bu tablonun baş sorumlularından biri, küresel oligarşinin başlıca hamileri olan ABD ve Avrupa'nın emperyalist güçleridir.
Dünyadaki savaşların, yoksulluğun, açlığın, kargaşanın ve derinleşen eşitsizliklerin arkasında yalnızca ülkelerin kendi iç sorunları yok. Bu tablonun baş sorumlularından biri, küresel oligarşinin başlıca hamileri olan ABD ve Avrupa’nın emperyalist güçleridir.
Onların bitmeyen sömürgeci güç hırsı, egemenlik tutkusu ve sınırsız zenginleşme arzusu uğruna dünyanın dört bir yanında halkların yaşamları karartıldı. Doğu ülkeleri, Afrika, Latin Amerika ve daha nice coğrafya; sömürünün, savaşların, darbelerin, kıtlığın ve siyasal istikrarsızlığın pençesine itildi.
Birilerinin refahı büyürken milyonların sofrasından ekmek eksildi. Birilerinin kasaları dolarken milyonlarca insanın geleceği çalındı. Bugün Batı toplumlarının önemli bir bölümünün sahip olduğu refahın tarihsel arka planında, başka halkların emeği, kaynakları ve alın teriyle yaratılmış büyük bir oligarşik sömürü düzeni bulunuyor.
Türkiye’nin kuruluşundan bugüne uzanan siyasal tarihinde de emperyalist güçlerin müdahalelerinden bağımsız bir tablo yoktur. Yurtsever devrimcilerin katledilmesinde, yükselen toplumsal muhalefetin bastırılmasında, yeni kuşak devrimcilerin sindirilmesinde ve ülkenin siyasal yapısının yeniden biçimlendirilmesinde dış güçlerin müdahaleleri önemli bir yer tutmuştur. İdeolojik hassasiyetler ve siyasal gerekçeler öne sürülerek ülkenin kaynaklarının, emeğinin ve sermayesinin uluslararası çıkar çevrelerine açılmasının da tarihsel bir hesabı vardır.
İran, Suriye, Lübnan ve Filistin…
Afrika’nın açlıkla boğuşan halkları…
Oligarşik emperyalist paylaşım mücadelelerinin ortasında yaşamaya çalışan milyonlar…
Bu coğrafyalarda yaşanan acıların sorumluluğunu yalnızca yerel iktidarlara yükleyerek gerçeği açıklayamayız. Elbette kendi halkına zulmeden diktatörlerin, gerici yönetimlerin, siyasal İslamcı ve otoriter rejimlerin de ağır sorumluluğu vardır. Ancak bu rejimleri destekleyen, çıkarları doğrultusunda kullanan, gerektiğinde değiştirmek için müdahale eden küresel güçleri görmezden gelmek de gerçeğe gözlerini kapatmaktır.
Dünyanın dört bir yanında terörü, kutuplaşmayı ve çatışmaları besleyen; ülkelerin doğal kaynaklarını, enerji hatlarını, pazarlarını ve stratejik konumlarını kendi çıkarları doğrultusunda şekillendirmek isteyen güçler, bugün insanlığa demokrasi ve özgürlük dersi vermeye kalkıyor.
Doğaya duyarlı olduklarını söyleyenler, başka ülkelerin topraklarını ve denizlerini atıklarıyla kirletmekten çekinmiyor. İnsan haklarından söz edenler, çıkarları söz konusu olduğunda en ağır insan hakları ihlallerinin karşısında susabiliyor. Demokrasi nutukları atanlar, işlerine geldiğinde halkların iradesini yok sayan yönetimlerle iş tutabiliyor.
Çünkü emperyalizmin ölçüsü demokrasi değil, çıkardır. İnsan hakları değil, pazardır. Özgürlük değil, egemenliktir!
Batı’nın refahı, dünyanın geri kalanının yoksulluğundan bağımsız değildir.
Hepimizin hayatından eksiltilen anlamlar, sofralarımızdan eksiltilen tabaklar, çocuklarımızın elinden alınan gelecekler üzerine kurulan bir zenginlik düzeninden söz ediyoruz.
Bugün Amerika’da bazı tanınmış isimler, ülkelerinin artık bir üçüncü dünya ülkesine dönüştüğünü söyleyerek yaşanan ekonomik ve toplumsal sorunlara tepki gösteriyor.
Ancak asıl yüzleşmeleri gereken gerçek başka!
Sorun, Amerika’nın üçüncü dünya ülkesi hâline gelmesi değil; Amerika ve Batılı emperyalist güçlerin kendi refahlarını büyütürken dünyanın pek çok ülkesini yoksulluğa, bağımlılığa ve çaresizliğe mahkûm etmiş olmasıdır.
Şimdi o sömürü düzeninin sonuçları kendi toplumlarının kapısına da dayanıyor!
Avrupa’daki gençliğin ayaklanma girişimlerini bu anlamda değerlendirmeliyiz.
Elbette Trump karşıtlığı tek başına bir siyasal erdem değildir. Trump’ın politikalarını eleştirmek de Amerika’nın emperyalist geçmişini ve bugünkü küresel rolünü sorgulamak da aynı şey değildir. Ancak burada dikkat çekici bir çelişki var: Yıllarca başka ülkelerin halklarına zulmeden iktidarları destekleyen Amerikan siyasetinin, bugün kendi halkının yaşam koşullarını da ağırlaştıran politikalar üretmesi…
Dün dünyanın başka ülkelerindeki yoksulluğu, baskıyı ve adaletsizliği uzaktan izleyenler, bugün benzer sorunların kendi ülkelerinde de büyüdüğünü görüyorlar.
Fakat şunu da unutmamak gerekiyor:
Amerika’nın yanında olmak sömürülmek, karşısında durmak ise sömürüden kurtulmak anlamına gelmez. Çünkü küresel oligarşik emperyalizm, dostluk ve düşmanlık kavramlarından çok çıkar hesaplarıyla hareket eder. Dün desteklediğini bugün gözden çıkarabilir, bugün düşman ilan ettiğini yarın çıkarları için destekleyebilir.
İran bunun en çarpıcı örneklerinden biridir!
İran halkı yıllardır baskıcı ve teokratik bir rejimin altında yaşam mücadelesi veriyor. Kadınlar, özgürlük ve eşitlik talepleri nedeniyle ağır baskılara maruz kalıyor. İnsanların inançları üzerinden kurulan siyasi tahakküm, toplumsal yaşamı kuşatıyor.
Ancak İran’daki bu gerici düzeni yalnızca içerideki iktidarın gücüyle açıklamak da eksik kalır. Küresel oligarşik emperyalist güçlerin bölgesel hesapları, müdahaleleri, yaptırımları ve stratejik çıkarları da İran’ın içinde bulunduğu çıkmazın önemli unsurlarıdır.
İran’daki şeriat düzeni, halkın tamamının özgür iradesinin bir sonucuymuş gibi gösterilemez. Bir halkın inancı, o halka baskı uygulama yetkisi vermez. Aynı şekilde, katil Amerika’nın İran’a yönelik düşmanca politikaları da İran halkının özgürleşmesinin güvencesi değildir.
İran halkının kurtuluşu ne molla rejiminin baskısında ne de Amerikan emperyalizminin müdahalesindedir. Kurtuluş, İran halkının kendi geleceğine özgürce karar verebilmesindedir.
Üstelik nüfusu, doğal kaynakları ve jeopolitik konumuyla büyük bir potansiyele sahip olan İran’ın yıllardır krizler ve belirsizlikler içinde yaşaması, bölgesel güç mücadelelerinin de sonucudur. Halkın yoksulluğu ve ülkenin istikrarsızlığı üzerinden yürütülen bu hesapların bedelini ne Washington’daki yöneticiler ne de Tahran’daki iktidar sahipleri ödüyor. Bedeli yine emekçiler, kadınlar, gençler ve yoksul halk ödüyor.
İşte emperyalizmin gerçek yüzü budur!
Bir tarafta halkına zulmeden yerel iktidarlar, diğer tarafta bu iktidarları kendi çıkarları için kullanan küresel güçler… Aralarında kavga varmış gibi görünürken, çoğu zaman aynı düzenin farklı çıkar odakları olarak hareket edebiliyorlar.
Bu nedenle mücadelemiz yalnızca bir ülkenin liderine, bir siyasal iktidara ya da bir rejime karşı olmakla sınırlanamaz.
Mücadelemiz;
Halkları yoksulluğa mahkûm eden sömürü düzenine, emeği değersizleştiren kapitalist tahakküme, ülkeleri savaş alanına çeviren emperyalizme, insanları inançları, kimlikleri ve düşünceleri üzerinden köleleştiren bütün baskıcı yönetimlere ve yerelde toplumsal mücadelenin duyarlılığından uzak, PR yapmak için emek hırsızlığıyla kendini bir yerlere taşımaya çalıştıkça gülünç duruma düşen zavallılara karşı olmalıdır.
Dünyanın hiçbir halkı başka bir halkın refahı için yoksulluğa mahkûm edilemez. Hiçbir ülkenin zenginliği, başka ülkelerin çocuklarının açlığı pahasına büyütülemez.
İnsanlığın gereksinimi daha güçlü imparatorluklar, daha zengin oligarklar ve daha büyük silahlar değil;
İnkârcı, kendi halkına ihanet eden eziklere inat:
Eşitlik, özgürlük, adalet ve halkların kendi kaderini tayin hakkıdır.
Dünyanın sefaletinden beslenenler, insanlığa refah dersi veremez!
Ve unutmayalım:
Halkların kurtuluş çaresi, sömürgen, katil emperyalistlerin merhametinde değil; kendi örgütlü mücadelesinde saklıdır.
Kişisel saldırıyı metinden çıkarİran bölümünü daha dengeli yapılandır
