Artık kimi gerçekleri eğip bükmenin, “Kimse kırılmasın” diye üstünü örtmenin bir anlamı kalmadı.
Bu ülkenin muhalefeti yıllardır başarısızsa, bunun nedeni ne halktır ne de seçmen.
Bu başarısızlığın tek ve açık sorumlusu, kendisini muhalefet olarak pazarlayan ama gerçekte muhalefet yapmayan, bireysel çıkar peşinde koşan kumarbaz siyasal kadrolardır.
Küresel oligarşinin,
sistemle bütünleşmiş projenin bir parçası hatta yönetici konumundaki siyasal aktörlerin sahtekarlıkları, işbirlikçilikleri artık toplum tarafından görülmektedir.
0slo tutanaklarında “Yıllarca AKP’yi iktidarda tutan biziz” diyeninin günümüzde çıkarcı işbirlikçiliğini anımsatarak yazmaya devam edelim;
Yıllarca bize “Toplum hazır değil”, “Seçmen anlamıyor”, “Kitle bilinçsiz” denildi.
Oysa gerçek tam tersiydi.
Bu toplum sayısız kez değişim iradesi gösterdi, sayısız kez umutlandı, sayısız kez sandığa gitti.
Ne var ki her seferinde karşısına aynı duvar çıktı: Cesaretsiz, ilkesiz ve konfor alanını terk etmeyen bir işbirlikçi kadroların muhalefet anlayışı.
Bugün yine parti içinde “Uzlaşalım”, “Kırmayalım”, “Uzlaşma sağlayalım” gibi söylemlerle siyaset yapılmaya çalışılıyor.
Oysa bu dil, siyasetin değil; teslimiyetin dilidir.
Gerçek bir muhalefet, gerektiğinde sert olur,
net olur, risk alır.
Herkesi memnun etmeye çalışan bir siyaset, en sonunda kimseye güven vermez.
Siyasal jargonda de bunun adı oportünizmdir.
Daha da endişe vereni şudur: Yıllarca muhalefet yapar gibi görünen kimi kadroların, aslında sistemin devamına hizmet ettiği gerçeği artık daha görünür hale gelmiştir. Çünkü sonuç ortadadır. Sürekli kaybeden ama koltuğunu bırakmayan, sürekli hata yapan ama sorumluluk almayan bir yapı, artık “Başarısız” değil, başka bir işlevi yerine getiriyor demektir ki sonuçta hep kasa kazanmaktadır.
Bu yüzden bugün yaşanan tartışmalar sadece bir iç çekişme değil, aynı zamanda bir meşruiyet krizidir.
Sessiz kalanlar, itiraz etmeyenler, yanlışın yanında hizalananlar…
Hepsi bu krizin bir parçasıdır. Siyasette tarafsızlık çoğu zaman bir tercih değil, bir onaydır.
Toplumda ise iki uçlu bir ruh hali var. Bir yanda “Nasıl olur?” diye isyan edenler, diğer yanda “Alıştık” diyerek kabullenenler.
Şunu açıkça söylemek gerekir:
Bu yaşananlar normal değil. Ve normalmiş gibi davranmak, bu düzenin sürmesine katkı sunmaktan başka bir işe yaramaz.
Yıllarca “Kaybediyoruz” denildi. Oysa bugün daha net görülüyor ki sorun kaybetmek değil, kaybettirilmekti.
Yanlış adaylar, yanlış stratejiler, zamanında yapılmayan itirazlar, gösterilmeyen refleksler… Bunların hiçbiri tesadüf değildir.
Bu tam da bir tercihler zinciridir.
Bir başka gerçeğimiz de;
Bu zincirin halkası olan siyasal kadrolar artık tükenmiştir.
Değişime öncülük edecek olan yeni genç kadrolarında hazırlanması gerekir.
Mart darbesi sonrası gençliğin sokağa dökülmesi, darbeye karşı çıkması ile bir algı da yine kırılmıştır.
Toplum yorulmuş olabilir, ama bitmemiştir.
Asıl biten, kendisini vazgeçilmez sanan o siyaset sınıfıdır.
Çünkü hiçbir toplum, sürekli olarak aynı hataları yapan, aynı sonuçları üreten bir yapıya sonsuza kadar tahammül etmez.
Bugün gelinen nokta bir son değil, ivedilikle aşınması gereken bir eşiktir.
İnanç ve kararlılık olarak kendisinden çok çok önde olan sokağın sesine kulak vererek;
Ya bu ülkenin muhalefeti olarak “Ben kaybetmedim” düşüncesine inanarak örgütlülüğünü, iradesini, özellikle de kendisini yeniden kuracak,
gerçekten halkın sesi olacak ya da tarih, bu dönemi “Muhalefet yapar gibi görünenlerin dönemi” olarak yazacaktır.
Dost, düşman herkes bilsin ki;
O tarih, hiç de nazik olmayacaktır!
